opinie

Een goed begin, is het halve werk – toch?

Laatst was ik in Polen voor een korte maar krachtige vakantie. Een vakantie waar ik met plezier en verbazing op terug kijk. Ik had geen idee wat ik kon verwachten, ik had voor mezelf een beeld gecreëerd op basis van wilde verhalen. Toen we na een rit door Duitsland de grens passeerde ving ik mijn eerste glimp op van het land. Mooie natuur, weidse omgeving en… mooie, strakke, nieuwe snelwegen passeerden de revue. Dit had ik niet verwacht!

Een mooi staaltje efficiency van de Poolse overheid. Het Poolse wegennet was niet voorzien op de horden voetbalfans die het land zouden bezoeken tijdens het EK Voetbal, mede daardoor is besloten een aantal snelwegen aan te leggen om de reistijd tussen de verschillende grote steden te verkorten. Het gros van deze snelwegen is nu klaar en ligt er super bij.

Toch ging ik me na een tijdje afvragen hoe het komt dat zij er in slagen om zo een zware klus op zo een redelijk korte termijn te klaren. Uiteraard was het geheel nog niet af, afritten waren wel voorbereid, maar nog niet aangelegd, tankstations waren nog in aanbouw e.d. Maar het fundament lag er, de muren waren opgetrokken, alleen het dak moest er nog op. Was het de voorbereiding? Een goed begin is het halve werk, luidt een Nederlands spreekwoord. Of was het de mogelijkheid om snel te anticiperen bij noodgevallen?

Tijdens een vakantie heb je tijd zat om jezelf en je leven te analyseren, zeker als het asfalt onder je voorbij schiet en je een chauffeur naast je hebt zitten. Een opmerking van mijn afstudeerbegeleider schoot door mijn hoofd ‘jij gaat heel grondig en gestructureerd te werk, maar je maakt het jezelf daardoor wel heel erg moeilijk’. Het klopt dat ik eerst een gedegen voorbereiding doe, dan een grove structuur vaststel waarbinnen ik te werk ga, waarna ik alles invul. Zo heb ik een leidraad waar ik het hele traject op kan terugvallen. Dit wil niet zeggen dat er geen ruimte is voor improvisatie en creativiteit, die is er zeker. Het is een manier die voor mij fijn werkt, maar voor velen blijkbaar te gecompliceerd is. Het gedwongen nadenken over het eindresultaat is iets waar we niet van houden, we beginnen liever aan iets om dan halverwege te stranden en, of het geheel onafgerond te laten, of – na veel puzzelwerk – toch die laatste stap naar het eindresultaat te zetten.

Welke van de twee methodes de beste is, kan ik niet beoordelen, dat moet ieder voor zich doen. Maar wat ik wel weet is dat vooroordelen over mensen en hun werkwijze vaak ontstaat door een verwachtingspatroon, deels gebaseerd op eigen werkmethodes en deels gebaseerd op de cultuur waarin men is opgegroeid. En welke van de twee de juiste is… dat bepaalt ieder voor zich, afhankelijk van de situatie en eigen voorkeuren. Ik hou me lekker aan mijn hoofdlijnen (het strakke, Poolse asfalt) met ruimte voor aanvullingen en creativiteit (de afritten en tankstations).

En of ik het Poolse land nogmaals een bezoekje zal brengen… de tijd zal het leren, mijn vakanties plan ik niet, die komen aanwaaien wanneer de behoefte daar is!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s